 |
 |
|
| ادبی |
لبش خندان و دستش گرم نگاهش شاد تو پنداری که دارد خاطری از هر چه غم آزاد اما من به چشم خویش می بینم: به آن تندی که آتش می دواند شعله در نیزار به آن تلخی که می سوزد تن آیینه در زنگار دارد از درون خویش می پوسد! بسان قلعه ای فرسوده -کز طاق و رواقش خشت می بارد- فرو می ریزد از هم در سکوت مرگ بی فریاد! چنین مرگی که دارد یاد؟ کسی آیا نشان از آن تواند داد؟ فریدون مشیری |
|
+ نوشته شده در
جمعه بیست و هشتم تیر 1387ساعت 12:6 توسط سمانه |
|
گفتم : (( بهار - خنده زد و گفت: ـ ای دریغ دیگر بهار رفته نمی آید. )) گفتم : (( پرنده؟ گفت : اینجا پرنده نیست. )) (( اینجا گلی که که باز کند لب به خنده نیست. )) گفتم : ـ درون چشم تو دیگر...؟ گفت : دیگر نشان ز باده ی مستی دهنده نیست. )) (( اینجا بجز سکوت سکوتی گزنده نیست. )) حمید مصدق |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه سیزدهم تیر 1387ساعت 11:36 توسط سمانه |
|
|
|||||||||
|
+ نوشته شده در
دوشنبه دهم تیر 1387ساعت 13:17 توسط سمانه |
|
خوش به حالش که از سختی های زندگی و بدیهابی خبره! |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه دهم تیر 1387ساعت 12:43 توسط سمانه |
|
 شب طی شد و من هنوز بیدار شوری ست مرا فتاده در سر چون ماه فراز آسمان ها سیمرغ خیال می کشد پر خواهم که بدین شکسته بالی سر بر کنم از جهان دیگر جویم مگر آشیانه ی خویش... فریدون مشیری |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه بیست و نهم خرداد 1387ساعت 8:52 توسط سمانه |
|
|
درون سینه آهی سرد دارم رخی پژمرده رنگی زرد دارم ندانم عاشقم مستم چه هستم؟ همی دانم دلی پر درد دارم. ***
کسی مانند من تنها نماند. به راه زندگانی وا نماند. خدا را در قفای کاروان ها غریبی در بیابان جا نماند. فریدون مشیری |
|
+ نوشته شده در
شنبه بیست و پنجم خرداد 1387ساعت 18:0 توسط سمانه |
|
چه خوش روزی بود روز جدایی
اگر با وی نباشد بی وفایی
اگر چه تلخ باشد فرقت یار
در او شیرین بود امید دیدار
خوش است اندوه تنهایی کشیدن
اگر باشد امید باز دیدن
چه باشد گر خورم صد سال تیمار
چو بینم دوست را یک روز دیدار
اگر یک روز با دلبر خوری نوش
کنی تیمار صد ساله فراموش
نه ای دل تو کمی از باغبانی
نه مهر تو کم است از گلستانی
نبینی باغبان چون گل بکارد
چه مایه غم خورد تا گل برآرد
به روزو شب بود بی خوردو بی خواب
گهی پیراید او را گه دهد آب
گهی از بهر او خوابش رمیده
گهی از خار او دستش خلیده
به امید آن همه تیمار بیند
که تا روزی بر او گل بار بیند
نبینی آن که دارد بلبلی را
که از بانگش طرب خیزد دلی را
دهد او را شب و روز آب و دانه
کند او را زعود و ساج خانه
بدو باشد همیشه خرم و کش
بر آن امید که بانگی کند خوش
همیشه تا برآید ماه و خورشید
مرا باشد به وصل یار امید
فخرالدین اسعد گرگانی
|
|
+ نوشته شده در
دوشنبه بیستم خرداد 1387ساعت 11:38 توسط سمانه |
|
دریغا فرهاد هنرورا که در بازار برده فروشان به چهار سکه مسین سودایش می کنند و شیرین وشاه با پوزخندی که چون دشنه ای در سینه ی عشق می نشیند از غرفه تماشایش می کنند ** دریغا فرهاد ساده دلا که تیشه و کوهش را به فریبی ستاندند ونامه وخامه اش به کف نهادند ورنه در شرمساری این کارو بار هیچ اگر نه دیگر بار فرقش را به تیشه ای می شکافت و آبروی عشق باز می ستاند ** و دریغا عشق بی آبرو یا که چهار سکه مسین در کف رخ به آستین قبای ژنده می پوشد ودر هیاهوی بازار با زخم خون چکانش در دل از دیده ها گم می شود حسین منزوی
|
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه دوم خرداد 1387ساعت 14:53 توسط سمانه |
|
با سلام خدمت فرشته های خوب بی مقدمه دلم گرفته است می شود کمی برای من دعا کنید؟ یا اگر خدا اجازه می دهد یک کمی به جای من خدا خدا کنید؟ راستی فرشته ها سلامتید؟ حال من که هیچ خوب نیست جانماز سبز من دوباره گم شده شب رسیده توی آسمان دل ولی ردپای روشن ستاره گم شده خوش به حالتان فرشته ها هر کجا که خواستید می پرید روی باد روی ابر روی شانه های ماه آسمان هم از شما همیشه راضی است می روید بی گناه بی گناه بی گناه راستی به من نگفته اید آن طرف کنار لحظه های دوردست روزهای آسمان چه شکلی است؟ کاش می شد ای فرشته ها راه خانه ی ستاره را به من نشان دهید یا که از فراز قله های نور دستی از دعا برای من تکان دهید راستش دلم مثل یک نماز بین راه خسته و شکسته است او مسافر است می رود به شهر آفتاب گرچه راه آفتاب بسته است کاشکی نمازهای صبح من قضا نمی شدند دست های من هیچ وقت از آسمان جدا نمی شدند ای فرشته ها به دست های من کمک کنید دست های کوچکی که اشتباه می کنند یا به قول مادرم گناه می کنند بگذریم -پیچک کنار پنجره نور ماه را مثل نردبان گرفت و رفت آخرش به آسمان رسید یک سبد ستاره چید من ولی هنوز چقدر کوچکم ماه مثل سیب روشنی روی شاخه های دور آرزو نشسته است حیف که برای چیدنش نردبان من شکسته است دیگر این دیوها چراغ های کوچه را شکسته اند هر کجا که می روم فکر می کنم که در کمین رفت و آمدم نشسته اند ای فرشته ها که تا همیشه روشنید یک چراغ هم برای من بیاورید ای فرشته ها ای که دل به حجره های نور بسته اید حرف های من هنوز ناتمام مانده است هیچ کس ولی شعر های دفتر دل مرا نخوانده است با وجود این بیش از این مزاحم شما نمی شوم پس خدا همیشه حافظ شما ای فرشته ها فرشته ها فرشته ها |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه بیست و نهم اردیبهشت 1387ساعت 10:46 توسط سمانه |
|
|
لحظه های شتابزده در هجوم ماهها و سالها آمدند و رفتند و امروز درآستانه ی لحظات سبز بعدی ایستاده ایم پر امید. امروز آغاز دویدن هاست. بیا از امروز با خودکار آبی بنویسیم شاید نوشته هایمان آبی شوند. بیا با مداد سبز نقاشی کنیم شاید دلمان سبز شود. بیا با گچ های سفید روی تخته سیاه ها شعر بنویسیم شاید وسعت دل هایمان سفید شود. تا امروز لحظه های زرد زیادی را پشت سر گذاشته ایم. بیا تا قدر ثانیه هایمان را بدانیم که بعضی ثانیه ها را باید بسیار قدر دانست مثل همین لحظات دوست داشتن.همین الان که می نویسیم. هنوز هم وقت هست.هنوز هم می توانیم به لحظه ها سلام کنیم. لحظات زیادی در انتظار ما هستند. بیا تا پاک و ساده بسازیمشان و بکوشیم انسان باشیم و در پر شکوه ترین ثانیه های زندگی تلاش خود را از یاد نبریم. |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه پانزدهم اردیبهشت 1387ساعت 13:30 توسط سمانه |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| درباره وبلاگ |
به سراغ من اگر می آیید نرم و آهسته بیایید مبادا که ترک بردارد چینی نازک تنهایی من...
|
|
RSS
|