زندگی رویا نیست.

زندگی زیبایی ست.

می توان

بردرختی تهی از بار زدن پیوندی.

می توان در دل این مزرعه ی خشک و تهی بذری ریخت.

می توان

از میان فاصله ها را برداشت.

دل من با دل تو

هردو بیزار از فاصله هاست.

حمید مصدق

     بعد از این قله   پشت این کوه   زندگی جاریست.

 قله شد فتح

 ای دریغ 

       آری!

باز هم بود قله ای دیگر.

باز شیب و فراز تکراری. 

حمید مصدق 

حرف های ما هنوز ناتمام...

تا نگاه می کنی

وقت رفتن است

باز هم همان حکایت همیشگی!

پیش از آن که باخبر شوی

لحظه ی عزیمت تو ناگزیر می شود

آی...

ای دریغ و حسرت همیشگی!

ناگهان   

         چقدر زود

                       دیر می شود!

قیصر امین پور

اگر جزآن چه نور نشان می دهد نمی بینی و

جز آن چه را که اصوات می گویند نمی شنوی پس تو در حقیقت

 نه می بینی و نه می شنوی.

جبران خلیل جبران

به گمان خود ادعا دارد که به خدا امیدوار است!

به خدای بزرگ سوگند!

که دروغ می گوید.چه می شود او را که امیدواری در کردارش

 پیدا نیست؟

پس هر که به خدا امیدوار باشد باید امید او در کردارش آشکار شود.

هر امیدواری ای جز امید به خدای تعالی ناخالص است و

هر ترسی جز ترس از خدا نادرست است.

گروهی در کارهای بزرگ به خدا امید بسته و در کارهای کوچک

 به بندگان خدا روی می آورند.

پس حق بنده را ادا می کنند و حق خدا را بر زمین می گذارند.چرا؟

آیا می ترسی در امیدی که به خدا داری دروغگو باشی؟

یا اورا در خور امید بستن نمی پنداری؟

امیدوار دروغین اگر از بنده ی خدا ترسناک باشد حق اورا

 چنان رعایت می کند که

حق پروردگار خودرا آن گونه رعایت نمی کند پس ترس خودرا از

بندگان آماده

  ترس از خداوندرا وعده ای انجام نشدنی می شمارد و

 این گونه است کسی که دنیا در دیده اش

بزرگ جلوه کند وارزش واعتبار دنیا در دلش فراوان گردد.

دنیا را بر خدا مقدم شمارد و جز دنیا به چیز دیگری نپردازد و

بنده ی دنیا گردد.

حضرت علی (ع)