شب سردی است و من افسرده

                تیرگی است و چراغی مرده

                                   راه دوریست و پایی خسته

می کنم تنها از جاده عبور

                دور ماندند ز من آدمها

                      سایه ای از سر دیوار گذشت

                                         غمی افزود مرا به غمها

فکر تاریکی و این تنهایی

                 بی خبر آمد تا با دل من

                             قصه ها ساز کند پنهانی

نیست رنگی که بگوید با من

                 اندکی صبر سحر نزدیک است

                             هر دم این بانگ بر آرم از دل

          "وای این شب چقدر تاریک است"

خنده ای کو که به دل انگیزم

                 قطره ای کو که به دریا ریزم

                             صخره ای کو که بدان آویزم

 مثل اینست که شب نمناک است

                 دیگران را هم غم هست به دل

         غم من لیک غمی غمناک است.            

بال و پر ریخته مرغم به قفس

تا گشایم پر و بال

پر پروازم نیست

تا بگویم که در این تنگ قفس

چه به مرغان چمن می گذرد

                    رخصت آوازم نیست

حمید مصدق