وقتی که هیچ چیز نداری

وقتی که دست هایت

ویرانه هایی هستند بی هیچ انتظاری

حتی بی هیچ حسرتی

دیگر چه بیم آن که تو را آفتاب و ماه ننوازند؟

وقتی میعادی نباشد رفتن چرا؟

                           ***

آه که چقدر فاصله ی ما دور است!

فکر می کنم هیچ وقت نرسی

و من در کنار این دنیا تنها بمانم و تو همیشه منظره ی من باشی.

                           ***

مگر غرورها رابرای آن نمی پروریم تا بر سر راه مسافری که

 چشم به راه آمدنش هستیم قربانی کنیم؟

دکتر علی شریعتی