گفتم : (( بهار

                   - خنده زد و گفت:

ـ ای دریغ

                  دیگر بهار رفته نمی آید. ))

گفتم : (( پرنده؟

گفت :

         اینجا پرنده نیست. ))

(( اینجا گلی که که باز کند لب به خنده نیست. ))

گفتم :

ـ درون چشم تو دیگر...؟

گفت :

              دیگر نشان ز باده ی مستی دهنده نیست. ))

(( اینجا بجز سکوت  سکوتی گزنده نیست. ))

حمید مصدق

همه شب قافله ی ناله ی من در راه است

گر چه فريادرسي همچو جرس نيست مرا

زنگيان دشمن آيينه ی بي‌زنگارند

طمع روي دل از تيره‌دلان نيست مرا

خوش به حالش که از سختی های زندگی و بدیهابی خبره!