شبي آرام چون درياي بي جنبش

                   سکون ساکت سنگين سرد شب

        مرا در قعر اين گرداب بي پايان مي گيرد

دو چشم خسته ام را خواب مي گيرد

                                 من اما ديگر از هر خواب بيزارم

حرامم باد خواب و راحت و شادي

                            حرامم باد آسايش

من امشب باز بيدارم

          ميان خواب و بيداري

            سمند خاطراتم پاي مي کوبد

به سوي روزگار کودکي

       دوران شور و شادماني ها

خوشا آن روزگار کامراني ها

                                       به چشمم نقش مي بندد

زماني دور همچون ناله ي ابهام ناپيدا

در آن رويا

به چشمم کودکي آسوده خوابيده ست در بستر

           منم آن کودک آسوده و آرام

تهي دل از غم ايام

           ز مهر افکنده سايه بر سر من مام

در آن دوران

نه دل پرکين

نه من غمگين

            نه شهر اين گونه دشمنکام

دريغ از کودکي

       آن دوره ي آرامش و شادي

دريغ از روزگار خوب آزادي.........

حمید مصدق